Walkabout

Je knokte voor jezelf de afgelopen tijd en ik heb vol bewondering gekeken naar de manier waarop je ondanks je pijn probeerde om toch heel dichtbij je gevoel, bij jezelf te blijven. Ik had het idee dat je groeide en dat je steeds sterker werd. Sterker in je kwetsbaarheid moet ik eigenlijk zeggen. Toch moest je ook regelmatig vluchten. En als jij dan op je vlucht was moest ik terugdenken aan mijn tijd in Australië. Daar waar ik een prachtige vrouw heb leren kennen.
Ze was wijs en sterk. Als één van de weinige Aboriginal vrouwen had ze carrière gemaakt. Ze had een eigen zaak die fantastisch draaide, maar ook zij moest eens in de zoveel tijd op de vlucht. Weg van al de hectiek in de stad. Ik denk dat ze dan de natuur opzocht, maar zeker weten doe ik dat niet. Ze vertelde aan niemand waar ze was en verdween letterlijk in het niets om dan een paar dagen later weer ergens op te duiken en binnen te stappen alsof er niets was gebeurd. Zij had dit nodig om in haar kracht en dicht bij zichzelf te blijven. En dat is nou precies wat ik jou ook toewens, dat jij voor altijd in je kracht mag blijven en blijft doen wat daarvoor nodig is. Wat het ook is...

De Aboriginals hebben trouwens een woord voor deze manier van vluchten. Walkabout noemen ze dat. Mooi hè?

Mijn Walk about beschrijf ik in een andere weblog. Hier http://walk-about-elfje.blogspot.com/